من و شادی؛ یک گزارش کوتاه از روند پخت پیتزا!

مجموعه سرو،سپید،سرخ از تلویزیون پخش خود را آغاز کرده است، اپیزود “من و شادی” به کارگردانی ابوذر حیدری در ادامه تولیدات شتابزده است که در فقدان یک تیم درست کارگردانی در زمان بندی برداشت ها هم به مشکل خورده است و این اپیزود زمان کوتاه تری را هم دارد.

فیلم در یک آپارتمان می گذرد و از جنگ تنها صدای چند انفجار و نمایش عجیب از پرتاب موشک ها در پایان فیلم پی بینیم. من و شادی قصه بی جان و کم مایه پدری است که می خواهد بعد از یک غیبت شش ماهه در کنار دخترش وقت بگذراند،غیبتی که از او یک روانشناس ساخته است و در زندگی خود توان ارتباط حداقلی با همسر و فرزندش را ندارد.

بازی بد بازیگران در عدم انسجام و فقدان شیمی روابط بسیار به چشم می آید.

ایده این اپیزود به قدری لاغر و بسط نیافته روی کاغذ آمده است که کارگردان نمی تواند یک موقعیت درست احساسی را در دل تاریکی دربیاورد و تبدیل به یک اثر نمایشی در ابتدایی ترین شکل خود برای آموزش پخت پیتزا می شود، اصرار و عجله برای خروجی گرفتن از چنین فیلم عقب افتاده ای از زمانه خود جای مطالبه گری در عودت هزینه ها دارد.

مسئله بحران جنگ و تحمیل آن بر مردم ایران، نباید تبدیل به ساخت چنین سوژه ها و پرداخت های ضعیف شود و به جای کمیت باید به دنبال کیفیت آن بود.