از خروجی ضعیف پیچینگ فارابی برای تولیدات جنگ رمضان درس بگیرید

جنگ رمضان و پیامدهای آن بر ملت ایران ابعاد گسترده تری نسبت به جنگ دوازده روز را به دنبال دارد و روایت این ظلم آشکار جهانی با شهادت کودکان دانش آموز میناب و رهبرمان  در پرتو ساخت اثر قابل اتکا موثر واقع می شود اما خروجی خبر اعلامی از حجم بالای تولیدات با معرفی برخی فیلمسازان ناشناخته که یک گروه آن را محمدحسین مهدویان و رفقایش تشکیل می دهد که این روزها فیلم «نیم شب» را در اکران دارند و اثری شعاری بدون بافت دراماتیک و عمق داستانی درآمده است و گروه دیگر را هم فیلمسازانی که همواره با حمایت ارگانی فیلم ساخته اند.

پیش از هر اقدام شتابزده ای بهتر بود سازمان سینمایی به عنوان اصلی ترین متولی امر مدیریت سینمایی کشور با دعوت از فیلمسازان و کارشناسان شاخص، این چتر حمایتی را با جلب نظر نهادهایی مثل اوج،سوره،انجمن سینمای دفاع مقدس و سیما فیلم با یک یکپارچگی درونی گسترش می داد و روند تولیدات را زیر نظر کارشناسان فیلمسازی مانند نقش ناظر کیفی پیش می برد.

اینکه پیش قدم شدن برخی فیلمسازان معرفی شده در ساخت فیلمی با موضوع جنگ رمضان در برخورد اول، اقدام قابل ستایشی است اما جلوگیری از ساخت فیلمی مانند «سقف» از هر اقدامی درست تر است، روند انتخاب سوژه می بایست به سمتی رود که مختص زمانه خود باشد نه اینکه هر داستان در کمد مانده را به این جنگ ارتباط داد و مراقب سواستفاده های احتمالی از این واقعه تلخ نبود.

سینمای ایران مدت هاست که از مسیر اصلی اش خارج شده است و تبدیل به دکان دو نبش برخی افراد و مدیران ارگانی شده است، وقتی فخر یک مدیر در پرفروش شدن برخی آثار شبه کمدی شود، وقتی از شورای پیچینگش فیلم هایی بیرون بیاید که در آن شخصیت هایش در حال تماشای شبکه معاند اینترنشنال هستند، دیگر در این زمانه خاص، داشته ای ندارد. مدیران نالایق در این سالها، سینمای ایران را در یک مسیری قرار دادند که مقصدش بیراهه ای بیش نیست.

جنگ امروز نشان داد که ایران بیش از هر زمان نیازمند تقویت رسانه است، هر رسانه برای خود می تواند ابزاری باشد برای مقابله و خنثی سازی این تجاوز رسانه ای که مدتها دشمن با شبکه های تلویزیونی خود مانند گرگ هایی در لباس میش به این کشور حمله کرده است و ذهن های نا آماده مردم برای درک چنین فضایی را نشانه رفته است. صداوسیما و دستگاه های متولی سینمایی و مدیران پتلفرم ها در تقویت نیروها و اعتماد به آنها نقش کلیدی را می تواند ایفا کند و مراقب ساخت آثاری با تطهیر یک دوره تاریخی گذشته و جلوی زنده کردن اسم ها و خانواده هایی که امروز در برابر تمامیت ایران ایستاده اند، گرفته شود.