گِرل فرند؛ حسادت چطور آدم می کشد؟!

قصه سریال در شهر لندن می‌گذرد، «لورا» فروشنده آثار هنری در ظاهر زندگی آرام و بدون نقصی با همسرش «هاوارد» دارد، رابطه او با پسرش دنیل نیز در نگاه اول یک پیوند عمیق مادر و فرزندی است اما مخاطب به مرور می‌فهمد هیچ چیز آن‌گونه که فکر می‌کند نیست و همه این آرامش و زندگی کردن روی یک مدار تثبیت شده منظم و دقیق، موقتی است و شاید در دنیای امروز دیگر نمی توان روی اصول پیوندی دو خانواده تامل اساسی کرد!

در ابتدا با یک قصه آبکی سری دوزی های سینمای هالیوود و پلتفرم ها مواجه هستیم اما هرچقدر داستان پیش می رود به وجه روانشناسانه درون آن بیشتر پی می بریم و از جایی به بعد هم موقعیت ها، تلخ و تلخ تر می شود تا شیطان درون آدم ها فرصت بروز پیدا کند.

گذشته شخصیت دختر (چری) و رفتار تلافی جویانه او در روز عروسی نامزد سابقش، دستمایه پس زدن او توسط لورا می شود و به مرور لورا پی به رازهای بیشتر از گذشته چری می برد که هر لحظه، حضور او را در زندگی فرزندش را تهدید تصور می کند تا جایی که دنیل راهی بیمارستان می شود و فرصتی می شود برای فاصله انداختن آنها اما در این مورد هم لورا موفق نمی شود.

شخصیت پردازی دو زن اصلی داستان دقیق و خوب پرداخت شده است و این اثر گذاری آنها است که داستان را پیش می برد و مخاطب را پای سریال نگه می دارد و عناصر ترغیب کننده برای دیدن قسمت های بعدی به اندازه کافی در آن گنجانده شده است.

یکی از انسانی ترین شخصیت های این سریال، «هاوارد» همسر لورا است، او با وجود اینکه در دوره ای لورا دچار انحراف جنسی شده بود اما تلاش کرده تا با خودش کنار بیاید و با وجود اینکه نمایشگاه لورا با شکست مواجه شده بود اما بدون اینکه کسی خبردار باشد، خریدار به نمایشگاه فرستاده بوده تا آثار خریداری شود و از ورشکستگی لورا جلوگیری کند اما لورا بدون در نظر گرفتن او، تمام توجه اش را به دنیل می دهد که شدت توجه وی حتی رابطه عاطفی و عاشقانه چری و دنیل را نمی توان به عنوان یک رابطع تمام عیار عاشقانه تلقی کرد.

سریال «دوست دختر» از ساختار قصه‌پردازی دوگانه بهره می‌برد، هر قسمت از دو زاویه دید روایت می‌شود، یک بار از نگاه «لورا» و بار دیگر از نگاه «چری» قصه را به تصویر می‌کشد. این نوع نمایش داستان به جای روایت تک‌سویه، تصویری پیچیده و خاکستری از کاراکترها نشان می‌دهد. گاهی حقیقت در تفاوت‌های ظریف این دو نسخه از یک واقعه نهفته است. جایی که یک حرکت کوچک می‌تواند از دید «چری» نشانه مهربانی و از نگاه «لورا» نوعی تهدید باشد.