نیمه شب؛ مرز بین کمدی و تراژدی

امیرحسین قیاسی با تلاش و پشتکار در حفظ چارچوب و ساختار کلی امتحان پس داده «نیمه شب» پیش رفته است، رفته رفته به درجه خوب و شاخصی از پختگی در اجرا و شناخت کافی مخاطب در زمانه خودش به لحن و نوع اجرا مطلوب فضای برنامه اش نزدیک شده است به طوری که در برخی قسمت ها به مرزهایی از جسارت در عبور از خط قرمزها  هم می رسد که می تواند با گسترش آن به برنامه های مرجع این ژانر هم پهلو بزند.

بزرگ ترین برگ برنده امیرحسین قیاسی نسبت به سایر کمدین های هم نسل خودش این است که بدون روتوش اجرا می کند، او در عین حال که نشان نمی دهد اما بسیار به متن و هدف از آیتم هایش فکر شده پیش می رود به طوری که موضوع مطرح شده از حجم بالای تراژیک بودن، کمدی می شود. نمایش مرز بین تراژیک و کمدی بسیار کار سختی است و آنچه که مخاطب باید از القای آن برداشت کند هم گاهی خطرناک می شود! خطرناک از این منظر که دیدش نسبت به زمانه اش تغییر می کند، ابزاری که قیاسی اجرای آن را در دست دارد مانند شوخی با خبر لپ تاپ اجاره ای که نشان از اوضاع سخت اقتصادی می دهد یا میانجی گری ایران میان اختلاف پاکستان و هند، در حالی که ایران خود در موضوع مذاکره با آمریکا با میانجی گری عمان پیش می رود!

حفظ ریتم و تلاش برای تدوین یک دست برنامه از میزان اثرگذاری که در شوخی با اتفاقات روز و استفاده به جا از میمیک در واکنش به وقایع و خنده های به موقع خود قیاسی، توانسته از «نیمه شب» یک برنامه خوش ریتم در خدمت محتوا بسازد که تلخی ماجرا را هم بگیرد، او پیش از نیمه شب در آیتم طنز که برای برنامه هفت هم اجرا می کرد با نگاه خلاقانه آن آیتم ها را می ساخت همانطور که سعید ابوطالب دیگر کمدین هم نسل او در برنامه 360، آیتم های خوب و اثرگذاری را می سازد.