مو به مو ؛ تصویر دارک امروز ما

پرویز شهبازی تحت تاثیر همان دغدغه های اجتماعی فیلم هایش در تجربه سریال سازی هم به دنبال مسائل و مشکلات امروز جامعه رفته است، جامعه ای که مردمش تحت تاثیر نوسانات بازار و هیجانات روزمره آن در حال فروپاشی جسمی و ذهنی هستند و برای عبور از بن بست تحمیل شده به دنبال راهی سریع برای حل بحران مالی کسب و کار خود می روند، تفکر رسیدن به یک عدد بزرگ با خودش چالش های بسیاری دارد و ممکن است فرد را دچار زوال عقل هم کند، کاری که شهبازی در پایان قسمت دو با شخصیت خود می کند تا در جهان هپروت خود عمیق شود و این نسخه شاید مسکن مقطعی شرایط امروز ما باشد.

در همین دو قسمت به خوبی شهبازی مخاطب را درگیر قصه خود می کند چراکه او بهتر می داند مخاطب دوست دارد، روزگار زمانه خود را همانطور که هست در اثر ببیند و چند نمونه از این مشکلات را در این دو قسمت می بینیم، زندگی مشترکی که تحت تاثیر مشکل مالی رو به پایان است، فرزندی که پدر خود را نمی خواهد ببیند، دستگاه هایی مثل شهرداری،گمرک و … با فشار خود تحت تاثیر قوانین عقب مانده در حال اسیب رساندن به کسب و کار ها هستند و نمی دانند عواقب تصمیم های اشتباه آنها چه اینده ای را برای بخش خصوصی به دنبال خواهد داشت.

پرویز شهبازی در سریال سازی اش هم نشان داد دنبال خودنمایی کارگردان در اثر نیست و سعی کرده روایت خود را به درستی و با تسلط و شناخت بر داستان خود پیش ببرد، او نخواسته تا دوربین را از حالت نامتعارف خارج کند و کارهای الصاق نشده به اثر خود بزند، تمرکز خود را بر روایت و بازی گرفتن درست از بازیگرانش کرده است. نقش میرسعید مولویان به راحتی می توانست ترحم انگیز باشد اما شهبازی با کنترلی که داشته به دیدن شدن او در خدمت شخصیت کمک کرده است.

ویترین امروز نمایش خانگی متاسفانه در حال رفتن به مسیر اشتباهی است، تولیداتی که تحت تاثیر آثار امتحان پس داده ساخته شده اند، همه شکست خوردند.

تولیدات انبوه سریال امروز پلتفرم ها نشان داده که مخاطب از اثر خوب و با کیفیت استقبال می کند‌، نه از تبلیغات فیک و اتکای بیش از اندازه به اسم بازیگر!