قایق سواری در تهران؛ در سایه ترافیک و آلودگی بخند و لذت ببر

پیمان قاسمخانی فیلم نامه را در سه پرده منسجم با داستانک های بهم پیوسته پیش برده است و یک فیلم تمام شهری را در خدمت کارفرما درآورده است و مخاطب می تواند با آن در اکران ارتباط برقرار کند، هرچند که فیلم ماندگاری نخواهد شد.

گنجاندن زنده شدن یک عشق قدیمی در دل یک شهر شلوغ با تمام آسیب هایی که می تواند به روحیه هر شهروندی وارد کند، سوژه خوبی است و صدرعاملی هم تلاش داشته تا صرفا یک اجرای تمیز داشته باشد اما اگر با شخصیت هایی مواجه بودیم که در این وضعیت ترافیک و آدمها، در پس زمینه زندگی خود با مشکلات مالی و … مواجه بودند، آیا همچنان روحیه خود را حفظ می کردند.

این تهران دوست داشتنی با ان چند تاکسی شاسی بلند، نیازمند حل معضلات بسیار برای تردد در آرامش بدون ترافیک و آلودگی است اما حالا که مدیریت شهری در حال هزینه برای تولید فیلم است، می تواند با همین سیاست ، ذهن ها را برای اقدامات خود آماده کند، نه اینکه اساسا برنامه ای هم برای حل آن نداشته باشد.