علت مرگ نامعلوم؛ دنیای آدم بدها زیر چتر تله فیلم

فیلم روایت جاده ای از هفت مسافر یک تاکسی ون خطی است که مرگ نامشخص یکی از آنها منجر به تغییر سرنوشت شخصیت ها می شود، فیلم روی کاغذ ایده پرکششی دارد و می تواند هریک از شخصیت ها را درگیر یک دیگر کند تا سرانجام چه رخدادی در انتظار هر کدام از آنها باشد اما فیلمنامه نویس تحت تاثیر الگوهای امتحان پس داده سینمای اجتماعی ایران به سمت یک بحرانی می رود که حل آن یک مسیر اخلاقی و درست دارد اما شخصیتی که در گذشته اش مصلح اجتماعی بوده و با نوشته هایش برای خود مسئله امنیتی درست کرده است هم به دنبال فرار از اخلاقیات به ساده ترین شکل ممکن است اما نسخه فیلمساز در آخر برای مخاطب این است که باید یک نقص در انسان باشد تا اخلاقیات را فراموش نکند و در این فیلم  شخصیتی که ناشنوا است به سمت اخلاقیات می رود اما بقیه در موقعیت خود تبدیل به شارلاتان های روی زمین می شوند، در حالی که مشکلات آنها بدون راستی آزمایی به مخاطب منتقل می شود.

فیلم ابدا در رتبه ای قرار ندارد که سیاه نما باشد تا همین موضوع منجر به توقف اکرانش شده باشد بلکه فیلم آن قدر هم جدی نیست چون اساسا به لحاظ ساختاری دچار لکنت جدی در پرداخت است، شخصیت هایی که هرکدام روی هوا می مانند، اجرای ضعیفی دارند و بی خودی یک سیر داستانی باطل را دنبال می کنند.

«علت مرگ نامعلوم» در فضای جاده ای ساخته شده است اما ابدا هیچ قاب ژانری خوش سیما برای مخاطبش نمی گیرد و برای شخصیت هایش هم هیچ مختصات زیبایی شناسی در ظاهر و ظرافت اجرا در نظر نمی گیرد و بیشتر فیلم در اندازه یک ستون حوادث روزنامه ای باقی می ماند، چون نمی تواند تصویر اثرگذاری را منتقل کند ، شما همین سکانس دفن جنازه این فیلم را با سکانس مشابه فیلم «پیرپسر» که هم اکنون در حال اکران است مقایسه کنید تا متوجه توجه و تسلط بر ابزارهای سینمایی و جای درست دوربین شوید که در این مواقع کارگردان است که می تواند خودش را نشان دهد و برای مخاطبش پلان های ماندگار به یادگار بگذارد.

در زمانه ای که فیلم هایی چون خائن کشی،جنگ جهانی سوم،برف آخر و.. در میان شرکت کنندگان جشن منتقدان بودند اما این فیلم برگزیده بهترین فیلم و فیلمنامه می شود برای وضعیت امروز سینمای ایران می تواند متر خوبی برای اثبات فقدان سلیقه باشیم.