طهران 57 ؛ شکوفایی لودگی

«طهران 57» مانند دیگر فیلم های موج سوار به اصطلاح کمدی این روزهای اکران، به مقطع پیش از انقلاب می پردازد که در آن دونالد ترامپِ جوان به ایران آمده تا کازینویی در شمال راه‌اندازی کند. دو ستاره هالیوودی، جک نیکلسون و وارن بیتی او را در این سفر همراهی می‌کنند. خسرو بی‌خبر از اتفاقات غیرمنتظره‌ای که در راه است به کمک دوستش پرویز که مترجم این مهمانان خارجی است، سعی دارد تا در کازینوی ترامپ با او شریک شود. شراکتی که زندگی‌اش را زیر و رو می‌کند.

ایده یک خطی فیلم روی کاغذ خوب به نظر می رسد اما در بسط داستانی ،شخصیت پردازی و خلق تیپ مناسب داستان برای یک کمدی پرکشش بسیار ناچیز است، این ایده نیازمند ذهن یک نویسنده خلاق آشنا به جنس شوخی ملموس مخاطب در یک فضای فرمی دارد که بتواند خنده بگیرد اما داشته فیلم روی دوش حامد آهنگی افتاده که به سبک کلیپ های خنده دار اینستاگرامی فیلم را به درجه بالایی از لودگی می رساند و اساسا دستش هم برای افزایش این رویه بسیار باز بوده است.

فیلمساز در پرداخت شخصیت ها و خلق فضای صحنه به قدری مبتدی پیش می رود که بیشتر آنچه که به عنوان ظرفیت کمدی برای پلان ها درنظر گرفته اند به قدری کم دارد که دست های خالی او است که خنده می آفریند همانطور که اوج این شکوفایی در سکانس فرودگاه جلوه بیشتری می گیرد. استفاده کلیشه ای از ترانه های محبوب و فریاد زدن شخصیت ها برای پر کردن خلاهای داستانی، دیگر برای مخاطب امروز دستاوردی نخواهد داشت.