اردوبهشت؛ در شهر!

شروع فیلم با صحنه تعزیه خوانی و چای نذری هیات در ایام محرم، یک آغاز خوب برای ارتباط داستانی با اصل بحران پیش رو است، وقوع بحران و ارجاع به هیات آن هم در شرایطی که حجم سنگینی از غم بر مخاطب تحمیل می شود ، نقطه عطف فیلم است.

حامد بهداد برخلاف دو فیلم زنده شور و گیس در این فیلم تلاش داشته تا نقش یک مرد تک افتاده و تنها که می خواهد به جنگ قدرت برود را به خوبی ایفا کند اما این مراقبت و ممارست وی برای کنترل بازی ، باعث شده تا بازی راحتی نداشته باشد و کار را برای خودش سخت کند اما در عین حال نمی توان از سکانس دادگاه، وقتی فشار سنگین باعث می شود تا روی زمین بنشیند گذر کرد، در مقابل بازی راحت شهرام حقیقت دوست همچنان نشان می دهد که چقدر نقش ها در این سالها او را نادیده گرفتند.

فیلم در شیوه روایت تبدیل به یک گزارش خبری غمناک می شود که در ارائه تصویر سینمایی اصل حادثه ناتوان می شود و به همین دلیل فوکوس را روی بعد از حادثه قرار می دهد، انتظار می رفت تا فیلمساز تمرکزش را بر اجرای صحنه اصلی می گذاشت تا گزارشی در اندازه برنامه در شهر!