آن دو؛ میان آسمان و زمین!

زیست ظفر خالدی در ایل بختیار می توانست بستر مناسبی برای مقدمه چینی داستانی و آشنایی بهتر مخاطب با آن جغرافیا و قاب بندی های زیبا باشد اما دست پاچه شدن فیلمساز برای رفتن به مناطق جنگی، مانع این فرصت مهم می شود.

توجه نکردن فیلمبردار به نورپردازی و روایت شلخته او از موقعیت ها به روند داستانی خدشه وارد می کند، حداقل یک اورشولدر اندازه می توانست بگیرد!

بازی های کنترل نشده به شخصیت‌پردازی کمک نمی کنند و از حداقل داشته ها هم نتوانسته استفاده کند، فریبا کوثری با آمادگی آمده تا یک نقش مناسب زیستگاه دربیاورد اما فضا برای او آماده نیست.