آقای زالو؛ آش شله قلمکار!

«آقای زالو» به عنوان سومین تجربه کارگردانی مهران احمدی که در این سالها نشان داده به گنده گویی برای عوام علاقه مند است ، یک آش شله قلمکار عجیبی از برخی فیلم های امتحان پس داده این سالها است، فیلمی که می خواهد «کما» باشد  اما از «فسیل» هم نمی خواهد غافل شود و جایی هم می خواهد «مصادره» شود و شخصیت فیلم «رحمان 1400» را وارد داستان می کند و هویت خود فیلم در آخر مشخص نمی شود.

ممارست «امین حیایی» برای حفظ کیفیت حداقلی فیلم و توجه اش به اجرای دقیق نقش، در موقعیت فعلی او مثال زدنی است، در برهوت و فقدان شخصیت پردازی منسجم، برهم خوردن نظم زمانی و اضافه کردن بی منطق شخصیت های فرعی صرفا برای تابعیت برای اجرای برخی سکانس های لایک خور، امین حیایی مسیر کیفی خود را در جهت سلیقه مخاطب پیش می برد.

مهران احمدی اگر دوست دارد حرف های مهم و بزرگ بزند، بهتر است فیلم را قربانی این تمایل خود نکند، چون این خصیصه به او و فیلم الصاق نمی شود، بلکه جای آن در یک فیلم خوب است.