گل سنگ؛ خالی تر از خالی

«گل سنگ» هم در ادامه فرآیند شلخته سریال سازی پلتفرم ها تولید شده است، یک سریال نمی تواند تنها به آن ایده مرکزی اش وابسته باشد، خلق شخصیت ها و شیمی روابط با در نظر گرفتن اوج و فرود داستان است که یک سریال را برای مخاطب امروزی جذاب می کند، فیلمنامه نباید حفره های خود را بر مخاطب سوار کند که در همه قسمت های «گل سنگ» این حفره ها تلنبار می شود و قسمت آخر هم نشان داد که تفکری برای حل این معضل جدی نبوده است و تازه این حفره ها عمیق تر هم می شود!

«گل سنگ» ابتدا از فیلمنامه سردستی خودش آسیب می بیند و بعد اجرای الکن آن است که نمی تواند ساختار را به درستی بنا کند و در این میان تنها نلاش یکی دو بازیگر جوانش است که می توانند مخاطب را همراه خود کنند، حتی فیلمنامه نویس از واقعیت هایی که بر همه عیان است هم عقب می ماند و نسخه تازه ای از مناسبات اداری و اجتماعی را نشان می دهد که به ضد خودش تبدیل می شود.

در دورانی که ساخت هر سریال مشمول هزینه های بسیاری خواهد شد و برای پلتفرم منتشرکننده هم دستاوردی ندارد، بهتر است تا روند انتخاب یک پروژه تحت نظارت یک تیم درست فیلمنامه نویسی پیش رود.