بی داد؛ ریلز اینستاگرام

فیلم داستان ستی دختری است که تصور می کند صدای خوبی دارد و می تواند روی صحنه غوغا کند، در حالی که این ادعا برای مخاطب برای باورپذیری قابلیت او در اجرا نتیجه معکوس دارد، حتی اطرافیان او هم به این نتیجه نرسیدند که او توانایی بالقوه ای در خوانندگی دارد، این ادعا باعث می شود که ویدیوی صدای او در فضای مجازی وایرال شود به طوری که او هنگام دوچرخه سواری هم از سوی مردم قابل شناسایی می شود!

فیلمساز بدون شناخت از کف جامعه اش نمایش تصنعی از ماجرا دارد، او حداقل می توانست حتی آخر هفته ها به جلوی باغ فردوس مراجعه کند و شاهد چنین اجراهای خیابانی باشد که در فضای بدون تنش اجرا می شود اما تلاش وی برای نمایش سرکوب به قدری عقب افتاده است که حتی زمانی می خواهد بدون اعمال سانسور فیلم بسازد ، در حد نمایش استفاده مشروبات الکلی و حجاب گیر می کند.

شخصیت امیر جدیدی را تحت تاثیر امیر تتلو به تصویر می کشد تا هوادارهای تتلو را وارد دنیای فیلم کند اما نمایش غلو آمیزش و تبدیل آن به تیپ سازی نمی تواند موثر باشد و جایگاه این شخصیت در فیلم جا نمی افتد و هجو می شود.

فیلمسازی از جنس سهیل بیرقی در چارچوب سینمای ایران هربار که به سمت ساخت فیلمی تحت تاثیر یک خبر رفته است، نتوانسته که فیلمی بدون لکنت بسازد، فیلمنامه نویسی تحت تاثیر یک خبر نیازمند کشش درام و ذهن خلاقی است که بتواند روابط و شخصیت را با عمق داستانی به مسئله بزرگ تبدیل کند،او حتما با «بی داد» می تواند تکه های آن را برای ریلز اینستاگرام آماده کند و برای مصرف خارجی هم نسخه فعلی فیلمش را ارائه کند.