چاپ
بعد از اتهام های غلامرضا موسوی به یک سانس نمایش «جوکر» در ارسباران/ پاسخ شفاف و هفت بندی برگزارکننده اصلی به اتهام #سرقت را بخوانید /همان ترس همیشگی!

سینماناب (30نماایران): شب گذشته بعد از انتشار خبر نمایش فیلم «جوکر» در ارسباران که منتشر کردیم، غلامرضا موسوی (تهیه کننده سینما) در پستی اینستاگرامی با هشتگ سرقت و سینمای ایران نسبت به اکران تک سانس این فیلم اعتراض خودش را اعلام کرد که با واکنش شفاف برگزار کننده این برنامه یعنی کافه سینما در هفت بند مواجه شد که حقیقت این روزهای سینمای ایران را عیان می کند.

به گزارش سایت سینماناب (۳۰نماایران)، در شرایطی موسوی نسبت به این اکران در ارسباران اعتراض کرد که جوکر خیلی زودتر با نسخه ای که در ایران منتشر شد توسط علاقه مندان دیده شد و به محض انتشار نسخه با کیفیت آن، سینماهای قلهک و باغ کتاب که برنامه سینماتک دارند هم اکران این فیلم را در برنامه شان گذاشتند و حتی سانس فوق العاده هم برای آن در نظر گرفتند اما اعتراض شب گذشته غلامرضا موسوی به اکران «جوکر» در ارسباران بدون دخالت در جریان اصلی اکران نمایش فیلم های سینمای ایران باعث شد تا  کافه سینما به مدیریت امیرقادری (منتقد سینما) و برگزار کننده اصلی این برنامه با انتشار مطلبی هفت بندی، پاسخ موسوی را دهد که در ادامه عینا آمده است:

غلامرضا موسوی، تهیه‌کننده‌ی سینما در یادداشتی، در آستانه‌ی برگزاری بیست‌وهفتمین اکران “فیلم بزرگ روی پرده‌ی بزرگ” کافه سینما در فرهنگسرای ارسباران نوشته: «نمایش فیلم جوکر به شکل غیرقانونی در  فرهنگسرای ارسباران. اگر اسم این اقدام دزدی نیست، بفرمایید چیست؟ بعید است ارشاد مجوز داده باشد و مالک فیلم اجازه. پس چرا؟ براساس کدام قانون یا حکم شرع این دزدی و شبیه این را توجیه می‌فرمایید؟» و بعد از هشتگ‌های “سینمای_ایران” و همچنین “سرقت”، استفاده کرده است. واکنشی که انتظارش را دیر یا زود از اهالی سینمای صاحب مجوز موافق ایجاد انحصار و کشیدن دیوار اطراف سینمای امروز ایران می‌کشیدیم. آن‌قدر که یکی از تهیه‌کنندگان قدیمی و محافظه‌کار این سینما را هم به‌نوشتن این چند خط، وسوسه کند. وحالا این هم پاسخ او:

۱- سال‌هاست که موسوی و همکاران‌اش، یعنی طیف تهیه‌کنندگان «مجوزدار» سینمای ایران، به‌بهانه‌ی دفاع از سینمای ملی، از حاکمیت تقاضا دارند تا جلوی اکران فیلم خارجی برای مردم ایران و علاقه‌مندان سینما را  بگیرد. تقاضایی که تا امروز به‌نفع آن‌ها و به‌ضرر عشاق سینما در ایران اجابت شده است. دراین‌میان لابد حاصل کار نازل خودشان و همکاران‌شان مهم نیست. همچنان که حق مردم برای تماشای فیلم خوب خارجی بر پرده‌ی سینما مهم نیست. بهانه‌ی «دفاع از سینمای ملی» [که این روزها متاسفانه به ورشکستگی مطلق رسیده]، فرصتی فراهم کرده برای ایجاد انحصار، تا سالن‌های سینما را از دست ندهند و در یک فضای غیررقابتی، سالانه محصولاتی تولید کنند که به‌قول خود این تهیه‌کنندگان، بیش از نود درصد محصولات‌اش به‌پول اولیه‌ی خودش نمی‌رسد! اما در یک شرایط به‌لحاظ اقتصادی عجیب‌وغریب، همچنان به‌ساخت فیلم ادامه می‌دهند. یعنی مردم قرار است فیلم خارجی نبینند چون یک سینمای کاملن ورشکسته، به‌نفع یک گروه، باید به‌حیات‌اش ادامه دهد. همان مشکل ایجاد امنیت برای گروه‌های خاص، به‌جای امنیت ملی واقعی. در چنین شرایطی طبیعی است که دوستان نگران نمایش فیلم خوب خارجی باشند.

۲- دیگر ممر درآمد بخش مهمی از این گروه تهیه‌کننده‌ها، «تجارت مجوز» است. آن‌ها از ارشاد، مجوز گرفته‌اند، پس این اجازه برای ساخت فیلم از سوی دولت را وسط می‌گذارند. شما اگر می‌خواهید فیلم بسازید، برای این که اجازه‌اش را داشته باشید، باید پول مجوز بدهید. به‌این‌ترتیب در بسیاری از موارد، بیش از آن که کاربلدی، هوش، توانایی و تلاش مهم باشد، مجوز دریافت شده از دولت و حاکمیت مهم می‌شود. باز تکرار می‌کنیم. در چنین شرایطی طبیعی است که دوستان نگران ایجاد رقابت درست، نمایش فیلم خوب خارجی و همچنین ورود نیروهای خلاق جدید بدون اسلحه‌ی مجوز به‌فضای تولید باشند.

۳- غلامرضا موسوی که اتهام‌های فوق را متوجه اکران‌های فیلم خارجی کافه سینما و فرهنگسرای ارسباران کرده، نمونه‌ی بسیار مناسبی برای موارد بالاست. به‌جز فیلم من مادر هستم، ساخته‌ی دوست و همکار قدیمی‌اش فریدون جیرانی در سال ۱۳۸۹ (که در زمان نمایش، با حمایت کافه سینما، از جمله در برابر جنجال‌های اکران‌اش مواجه شد)، در پانزده سال گذشته تقریبن فیلمی نداشته که هزینه‌اش در گیشه و انتخاب اقتصادی آزاد مردم برگشته باشد، چه رسد به‌سود. در یک بازار رقابتی با ارقام شفاف و دور از دارایی به‌نام «مجوز از حاکمیت»، چنین اتفاقی غیرممکن است و یک ورشکستگی مطلق به‌نظر می‌رسد، اما او همچنان به‌عنوان یک تهیه‌کننده‌ی سینما در مجامع حاضر می‌شود. پس یک بار دیگر با هم تکرار می‌کنیم: طبیعی است که دوستان نگران نمایش فیلم خوب خارجی باشند.

۴- در چنین شرایطی، این که تهیه‌کننده‌ای مثل موسوی، که نگران حق علاقه‌مندان سینما برای تماشای فیلم‌ خوب خارجی برپرده‌ی سینما نیست، ناگهان نگران حقوق کمپانی آمریکایی برادران وارنر برای فیلم جوکر می‌شود، بسیار مشکوک است. همان‌گونه که حساس شدن‌اش به‌این اکران کافه سینما، در میان انبوه نمایش‌های فیلمی مثل جوکر، در تهران. اما این که جوش «اجازه از ارشاد» را می‌زند، کاملن قابل درک است. پاسخ این دو نکته‌ی ایشان را اما صریح در این بخش می‌دهیم. ایران قانون کپی رایت را امضا نکرده. روزانه کتاب‌ها و آلبوم‌های موسیقی فراوانی در ایران منتشر می‌شود که لزومی به‌گرفتن اجازه از منبع اصلی برای نشر نمی‌بینند. همان‌گونه که اقتباس از محصولات خارجی و استفاده از قطعه‌های موسیقی و فیلم در میان محصولات سینمایی داخلی، با هیچ منعی مواجه نمی‌شود. همین آثار برای انتشار در خارج از ایران، باید قوانین کپی رایت را رعایت کنند. درباره‌ی مجوزی که موسوی قابل انتظار است نگران‌اش باشد (مثل داشتن مجوز تهیه‌کنندگی که پیش‌ازاین، به‌آن اشاره کردیم)، باید اعلام کنیم که مجوز نمایش هر کدام از این فیلم‌ها روی پرده، از سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران گرفته شده است. بسیاری از حاضران در اکران‌های کافه سینما در فرهنگسرای ارسباران، در فضای انتخاب آزاد، به‌خاطر حضور در فضای نقدوبحث‌وگفتگو و همچنین امکان تماشای فیلم خوب در شرایط مناسب و در میان دیگر علاقه‌مندان سینماست که به‌تماشای آثار می‌آیند، وگرنه در اغلب موارد و پیش‌ازاین، بارها این فیلم‌ها را تماشا کرده‌اند. چون به‌لطف درخواست همیشگی اهالی سینمای ایران از حاکمیت، امکان تماشای این فیلم‌ها را در زمان اکران روی پرده‌ی سینما نداشته‌اند.

۵- چند ماه قبل، یکی از دوستان و همکاران سالیان سال موسوی، با‌کافه سینما تماس گرفت و ضمن استقبال و تحسین برگزاری این دوره‌های نمایش فیلم خارجی و کلاسیک از سوی کافه سینما، پیشنهاد همکاری داد. گفت بیاییم این نمایش‌ها را گسترده‌تر کنیم و به‌سالن‌های سینمای دیگر هم ببریم. طبعن قرار نیست ایده و عقیده‌ی ایشان، ایده و عقیده‌ی همکار قدیمی‌اش غلامرضا موسوی هم باشد، ولی این که در این زمینه‌ی به‌خصوص، عقاید و افکار دو رفیق قدیمی صدوهشتاد درجه متفاوت باشد، باز عجیب به‌نظر می‌رسد. این‌طوری ما حق داریم این احتمال را بدهیم که اگر نظم قدیم سینمای نفتی و انحصاری ایران، بتواند انحصار اکران ورود و پخش نمایش فیلم خارجی را هم دراختیار بگیرد، باآن موافق هم بشود. همان‌طور که اکران‌های دیگری از فیلم‌های خارجی توسط همکاران موسوی در دیگر نقاط تهران برگزار می‌شود و بااعتراض او و هشتگ “سینمای_ایران” مواجه نمی‌شود.

۶- با تمام این احوال، هر چند جلوگیری از نمایش فیلم خارجی در سالن‌های سینمای ایران به‌دلیل برگزاری چنین اکران‌هایی، از نگاهی می‌تواند به‎‌نفع کافه سینما باشد، بااین وجود لحظه‌ای نشده که از اکران خوب و درست و گسترده‌ی فیلم خارجی در سالن‌های سینمای ایران، و شکستن فضای انحصار گروه‌های خاص «صاحب مجوز»، به‌نفع ایجاد امکان مصرف محصول خوب از سوی مردم ایران، حمایت نکنیم. موسوی و همکاران‌اش باور کنند این به‌نفع خودشان هم هست. در فضای رقابت، مجبور می‌شوند عوض تکیه بر مجوز و انحصار و تولید محصولاتی که به‌گفته‌ی خودشان تنها سالی در سه چهار مورد به‌سود می‌رسند  و بیش از نود درصد موارد در میان بی‌اعتنایی علاقه‌مندان سینما، حتا پول خودشان را برنمی‌گردانند و باری بردوش اقتصاد مرکزی مردم می‌شوند، محصولات باکیفیتی تولید کنند که سودش را از طریق انتخاب اقتصادی آزاد مردم در سالن‌های سینما به‌دست آورند. شاید ارزش‌اش را نداشته باشد که بخواهیم از موسوی به‌خاطر استفاده از هشتگ “سرقت” شکایت کنیم، اما به‌تهیه‌کننده‌ای که حتا در فضای مجوز و انحصار و ممنوعیت نمایش فیلم خارجی، باز اغلب محصولات‌اش پول‌شان را از طریق تماشاگر برنگردانده‌اند یادآوری می‌کنیم که هشتگ دیگرش یعنی سینمای_ایران، تنها در شرایط شفافیت و اقتصاد و رقابت آزاد و انتخاب تماشاگر و  ارزش یافتن هوش و استعداد است که جایگاه واقعی‌اش را پیدا می‌کند.

۷- بیست‌وهفتمین اکران “فیلم بزرگ روی پرده‌ی بزرگ” کافه سینما در فرهنگسرای ارسباران، بانمایش نسخه‌ی باکیفیت بالای فیلم جوکر، پدیده‌ی سال ۲۰۱۹ سینمای جهان، با صدای پنج به‌اضافه‌ی یک، همراه با جلسه‌ی نقد و گفتگو، ساعت شش عصر، فردا شنبه باحضور پرشور علاقه‌مندان سینما برگزار خواهد شد. برای حضور در مراسم، به‌(این لینک) بروید: https://www.tiwall.com/s/joker2-9?_fs=1

کلمات کلیدی :

اگر این مطلب را مفید ارزیابی کردید لطفاً به اشتراک بگذارید :