چاپ
سه کام حبس؛ موج سواری بی خاصیت!

سینماناب(۳۰نماایران) :موج سواری فیلمساز روی موضوع امتحان پس داده این سالها و درگیر شدن با بدیهیات جامعه، "سه کام حبس" را یک فیلم الکن کرده است که با حجم بالای فحاشی های درون فیلم هم نمی تواند جایگاه خود را در این میان باز کند.

“سه کام حبس” تازه ترین فیلم سامان سالور برآمده از همان سینمایی است که طی این سالها سعید روستایی با دو فیلمش و هومن سیدی با “مغزهای کوچک زنگ زده” به عنوان شاخص خود را معرفی کرده اند، شاخص هایی که به لحاظ فرم و محتوا می توانست حداقل الگو برای سامان سالور باشد که مدتهاست از فیلمسازی دور بوده است و این فاصله وی از فیلمسازی بر کلیت فیلم از انتخاب سوژه تا انتخاب بازیگران و فضاسازی تاثیرگذار بوده است.
قصه فیلم دیر شروع می شود و حجم بالای نمایش روزمرگی ها که قصد داشته به شخصیت پردازی کمک کند اما روده درازی آن باعث می شود تا فیلم را چند پاره کند، در جایی از همین روزمرگی ها، مجتبی(محسن تنابنده) به همسرش (پریناز ایزدیار) با گلایه از رو گرفتن و ماتیک نزدنش همسرش می خواهد دلبری کند اما موضوع به این مهمی که قرار است برای مخاطب، شخصیت تعریف شود در ادامه به حاشیه می رود به طوری که وضعیت تحمیل شده به نسیم با توجه به اعتقاداتش باورپذیر نمی شود، چراکه شخصیت پردازی متزلزل در فیلم روایت می شود و این تزلزل جایگاهی نقش باعث شده است که پایان بندی فیلم را درک نکنیم.
موج سواری فیلمساز روی موضوع امتحان پس داده این سالها و درگیر شدن با بدیهیات جامعه، “سه کام حبس” را یک فیلم الکن کرده است که با حجم بالای فحاشی های درون فیلم هم نمی تواند جایگاه خود را در این میان باز کند.
فیلم در طراحی صحنه و فیلمبرداری از عوامل‌مهم در عدم فضاسازی فیلم است برای نمونه وقتی وارد بیمارستان می شویم با یک لوکیشن غیرباور مواجه هستیم، تصویری که از پلیس ارائه می شود با آنچه که باید باشد بسیار متفاوت است و این موارد به شخصیت های فرعی هم نفوذ کرده است، تصاویر کاریکاتوری از پزشک که سرش توو گوشی است و مادری که برای فرزندش می خواهد مواد تهیه کند هم از آن نمونه های تزریق شده در فیلم است.

کلمات کلیدی :

اگر این مطلب را مفید ارزیابی کردید لطفاً به اشتراک بگذارید :