چاپ
“خروج” ابراهیم حاتمی کیا؛ جاده یک طرفه!

سینماناب (۳۰نماایران) - الناز دیمان: آخرین فیلم ابراهیم حاتمی‌کیا فقط یک فیلم ضعیف نیست بلکه اثری عجیب است. اینکه کارگردانی با داشتن سابقه طولانی در ساخت فیلم، تبحر در مسایل تکنیکی و فرمی و شناخت درام، فیلمی تا این حد ضعیف بسازد به واقع جای تعجب دارد.

فیلم با نماهایی زیبا از مزرعه پنبه و پیرمردی با چهره تکیده و آفتاب سوخته که همراه سگش به مزرعه زیبایش رسیدگی می‌کند آغاز شده و نوید اثری متفاوت از حاتمی‌کیا را می‌دهد اما مشت کارگردان خیلی زود و با نمایان شدن اولین دیالوگ‌های شعارزده باز می‌شود و او به همان جاده‌ای باز می‌گردد که برای ساخت همه فیلم‌های یک دهه اخیرش از آن عبور کرده است.
سیاست به میخ و نعل زدن در «خروج» هم به شکلی گل درشت ادامه دارد و کارگردان هرچند سعی داشته مضمون فیلم را در راستای دغدغه‌ها و خواست‌های مردم به ویژه قشر آسیب‌پذیر نشان دهد اما وارد بن‌بستی می‌شود که فیلم را به اثری شعاری و حتی متظاهرانه تبدیل می‌کند. ماجرای فیلم از این قرار است که عده‌ای کشاورز سالخورده که بخاطر اهمال و خطای اعضای دولت دچار خسارات مالی زیادی شده‌اند و محصول مزرعه‌شان از بین رفته تصمیم می‌گیرند با تراکتورهای‌شان به سمت تهران حرکت کرده و با رئیس‌جمهور دیدار داشته باشند. در میان جاده فرماندار استان آنها را ملاقات کرده و ابتدا از آنها می‌خواهد که از این سفر صرف نظر کنند و وقتی پیرمردها حاضر به عقب‌نشینی نمی‌شوند آنها را اغتشاشگر می‌خواند و… . لابد کارگردان انتظار داشته مخاطب از دیدن این‌همه جسارت و شجاعت به وجد آمده و سالن را از صدای کف و سوت پر کند اما صرف چند جمله گل درشت اعتراضی و سیاسی و تخریب دولتی که حالا دیگر انتقاد به آن حکم لگد زدن به مرده را دارد چندان شوق‌برانگیز به نظر نمی‌رسد!

کلمات کلیدی :

اگر این مطلب را مفید ارزیابی کردید لطفاً به اشتراک بگذارید :