چاپ
خرس – خسرو معصومی؛ شوریده در برف

سینماناب - #حمیدغفاریان: «خرس» فیلم بی ادعایی است و این شاید بزرگترین مشکلش است، این بی ادعایی را می توان از نجابت نورالدین دریافت کرد که برای درخواستش فریاد نمی کشد، مانند همان سرنوشتی که به خود فیلم تحمیل شده است اما این اتفاقات نباید مانع بازخوانی ارزش های سینمایی فیلم شد.

«خرس» محصول سال ۱۳۹۰ به کارگردانی خسرومعصومی است که بعد از نمایش در جشنواره فیلم فجر به توقیف رفت و بعد از نه سال به صورت غیرقانونی پخش شد، اتفاقی که برای سرنوشت این فیلم بدون تصور نبود و در کنار دیگر فیلم های توقیفی که دولت تصمیم به خریدن آن کرد، «خرس» یکی از مهجورترین ها محسوب می شد، چرا که سرنوشت اکثر فیلم های معصومی در اکران هم گویای این ادعا است، برخلاف این که فیلم هایش به لحاظ سینمایی و کارگردانی نمره قابل قبولی می گیرند.

فیلم روایت رزمنده ای است که بعد از چند سال اسارت و بی خبری خانواده اش به شهرش بازمی گردد و متوجه طلاق و ازدواج مجدد همسرش می شود و حالا در پی رجوع همسرش می رود و….

«خرس» در بیان اعتراض به جنگیدن ۸ سال در یه دیالوگ کوچک «موج مرده» حاتمی کیا محدود می شود که در دو فیلم هم از زبان پرویز پرستویی مطرح می شود اما چطور می شود که این فیلم را به این موقعیت می رسانند،اتفاقاتی است که در خارج از سینما باید پی آن رفت!

فیلم سه شخصیت اصلی با یک سری موقعیت های محدود دارد اما کارگردان از شیوه دکوپاژ به دنبال رسیدن به یک فرم بصری ایده آل فیلم است و این زوایه نگاه را می توان در جان بخشیدن به خانه افرا و گلی و خانه نورالدین دریافت کرد که هرکدام از این خانه ها و شیوه طراحی صحنه، نشان از یک هویت است که کارگردان بسیار در انتخاب آنها دقت کرده است، برای نمونه وقتی افرا از شدت ناراحتی روی میز خانه در میان آن غبارها دراز می کشد و ما از زاویه دید گلی او را می بینیم و یا نگاه هایی که گلی به رفت و آمد افرا از آن پنچره دارد یا اون حصاری که دور خانه نورالدین ساخته شده است، این میزان ظرافت اجرایی در این سه شخصیت باعث می شود که ورود دیگر آدم ها به داستان موجب دست انداز شود همانطور که وقتی برادر افرا وارد داستان می شود ، نمی تواند در ساختار داستان و اتمسفر فیلم جا بگیرد.

سکانس جذاب و موثر قتل گلی و بچه توسط افرا و ایجاد آن موقعیت سرد با بارش برف و بعد تشبیه افرا به خرس، یک نمونه ایده آل پرداخت سینمایی است که معصومی به کمک فضاسازی و اجرای خوب بازیگرانش بسیار سکانس بزرگی را خلق می کند که باعث می شود در ذهن مخاطب بسیار موقعیت ماندنی شود.

اگر این مطلب را مفید ارزیابی کردید لطفاً به اشتراک بگذارید :