تی تی با یک الناز شاکردوست متفاوت؛ زیبایی ابدی یک ذهن پاک

سینماناب - #حمیدغفاریان: تی تی سومین فیلم آیدا پناهنده بعد از ناهید و اسرافیل است که هر سه با محوریت زندگی زنان و ارتباط با مردان ساخته شده است، فیلمساز با پیشینه دو فیلم قبلی و در همان جغرافیا، این بار فیلمی کامل تر و سروشکل دارتر را ساخته است که می شود آنرا دید و لذت تماشای آن را به دیگران هم توصیه کرد.

فیلم از همان درام خراب شدن زندگی و پیدایش فردی که می تواند به زندگی رنگ و جلا دهد، استفاده کرده است اما اینجا شخصیت تی تی را ترسیم می کند که در رفتار شناسی و سادگی با اجرای کم نظیر الناز شاکردوست در کارنامه اش به خوبی درآمده است و حالا می توان گفت که شاکردوست به جایگاه تثبیت شده ای در سینمای ایران رسیده است که مراقبت از آن بیش از هرچیزی لازم است، او  امسال با دو فیلم در جشنواره حضور دارد که هر کدام از دنیایی می آیند که با خود انزوایی دارد و دو شخصیت به لحاظ اجرایی و میزان درون ریزی و بیرون ریزی شان در موقعیت های مختلف متفاوت است، او در ابلق برمی خیزد و فریاد می کشد و سکوت می کند اما در تی تی به شکلی جذاب تر این مولفه ها را پیاده می کند و در فیلم آیدا پناهنده، فیلمساز در یک دستی و بدون از بین رفتن راکورد از او شمایل درست تری را ترسیم می کند.

تی تی از آن فیلم هایی است که در طول تماشا یک روایت ساده و روان را پیش می گیرد و قدیسی می سازد که می شود با او همراه شد، هرچند که گاه اغراق هم می کند و مریم مقدس وار با او رفتار می کند اما سادگی و نگاه او به زندگی به این اندازه مقدس نیست، او تا جایی خود را درگیر مال دنیا نشان می دهد و گذشته ای که از او می شنویم را زیر سوال می برد اما فیلمساز به حکم علاقه اش به این شخصیت او را همواره مانند زیبایی یک ذهن پاک به تصویر می کشد.

«تی تی» جهان خود را دارد و به جایی می رسیم که دیواره نفوذ پلشتی ها در او برای مخاطب هم آزار دهنده می شود، آیدا پناهنده جدای از دو فیلم قبلی اش با «تی تی» به کمال می رسد و حالا این که خودش در نشست مطبوعاتی گفته است قصد ندارد دیگر در شمال فیلم بسازد، نشان از یک هوشمندی است که وقتش رسیده تا وارد دنیای قصه آدمهای تازه تر شود و فضا و اتمسفر زندگی شهری را هم تجربه کند.

اگر این مطلب را مفید ارزیابی کردید لطفاً به اشتراک بگذارید :